De kapotte mac-adapter

Omdat ik maar één oplader voor mijn macbook air heb, neem ik die al een paar jaar opgerold mee in mijn reis tussen Sneek en Groningen en weer terug. Hoewel dat oprollen natuurijk niet zo goed is voor die kabel, functioneerde het apparaat nog altijd prima. De kabel begon de laatste paar maanden aan de adapter-kant wel wat scheuren te vertonen, en tijdens het opladen werden zowel de adapter als de plug bijzonder warm, maar niets om me echt druk over te maken – niets wat een beetje ducttape niet op kon oplossen.

Niets wat een beetje ducttape niet op kan lossen.

Tot afgelopen weekend het opladen echt ophield. De kabelbreuk die ik al langer vermoedde aan de adapterkant was inmiddels blijkbaar zó groot, dat ik er slechts met veel kunst- en vliegwerk (en nog meer ducttape) voor kon zorgen dat mijn air nog opgeladen werd. Tijd voor een echte oplossing.


Fiary dust and unicorns
Bij normale computers en andere elektrische apparaten kun je gewoon de adapter openschroeven en er een nieuw kabeltje in solderen. Of desnoods koop je voor een klein bedrag een nieuwe adapter. Maar Apple heeft in al haar wijsheid besloten om een heel eigen plug te gebruiken voor de stroom-aansluiting van haar laptops (de zogenaamde MacSafe) en het verder volstrekt onmogelijk te maken hier zelf onderhoud aan te plegen. En een nieuwe adapter kost zo’n negentig euro – wat veel geld is om een eenvoudige kabelbreuk op te lossen.

Deze situatie is vergelijkbaar met de vijfhoekige schroeven die gebruikt worden om de laptops dicht te houden, en waar je dus een speciale schroevendraaier voor nodig hebt. Hierover heb ik op stackoverflow wel eens geschreven dat dat is ‘to protect all the unicorns and fairy dust that the machine runs on’. Het business-model van Apple is om redelijk goed spul te maken, maar om het verder onmogelijk te maken hier regulier onderhoud op te plegen: het geheim van de black box zorgt ervoor dat mensen denken dat het allemaal magie is wat er gebeurt; iets waar alleen Apple Geniuses (really?) als een soort magiërs mee om weten te gaan.

Het openen van de adapter
Online had ik een aantal blogs gelezen van mensen die erin waren geslaagd de kabel van de mac-adapter te vervangen. Het is in theorie ook niet zo moeilijk: de enige uitdaging zit hem in het open krijgen van die vermaledijde adapter. Maar ook dat was die mensen uit die blogs gelukt, dus blijkbaar moet het kunnen.

De adapter in de bankschroef en slopen maar.

Om dit voor elkaar te krijgen plaatste ik het ding in de bankschroef en ging met een punttang aan het werk. Initieel was daar geen beweging in te krijgen, maar nadat ik me een Stanley-mes de naden had bewerkt, gaf hij zich zowaar aan één kant gewonnen.

Helaas ging de andere kant minder eenvoudig. Uiteindelijk lukte het me pas na grof geweld, waarbij behalve de punttang en het mes ook een schroevendraaier en zelfs een kleine beitel aan te pas zijn gekomen. het apparaat open te krijgen. Niet alleen de naden bleken vastgelijmd, maar ook de behuizing op de elektronica. Tijdens dit werk had ik al bedacht dat een re-assemblage naderhand onmogelijk zou zijn, en dat ik de elektronica in een geseald boterhambakje zou stoppen – dat leek me ook nog wel grappig.

Eenmaal open bleek de elektronica aan de behuizing te zijn vastgelijmd.

Een eenvoudige oplossing
Het bleek evenwel dat de kabel gewoon twee aders had – niets bijzonders met twitsted pairs of iets vergelijkbaars. En het toeval wilde dat we nog een mac-adapter van een oudere computer (dus, vanzelfsprekend, met een andere MacSafe) in huis hadden. Dus in plaats van solderen kon ik gewoon mijn eigen MacSafe met behulp van een kroonsteentje aan die andere adapter monteren. Het was nog wel even spannend omdat het vermogen van beide adapters verschilde, maar na aansluiting laadde de computer op alsof er niets was gebeurd.

Een elegante en eenvoudige oplossing.

Kortom, in plaats van een nieuwe adapter (wat, behalve dat het geld kost, ook nog indruist tegen mijn principe van hergebruik) heb ik mijn probleem op kunnen lossen met een schaar, een reguliere schroevendraaier en een kroonsteentje van nog geen dubbeltje. Opnieuw blijkt dat weten hoe dingen werken je een bepaalde onafhankelijkheid en vrijheid verschaft. Nu nog eens kijken of ik die batterij in dit ding kan vervangen, want die begint ook wat kuren te vertonen…

De computer laadt weer prima op.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *